Babamın garajında 40 yıldır bekleyen bir Vespa P200E var. İki zamanlı, 198 cc, dünyanın hâlâ çalışan en güzel mekanik kuyumcusu.
Geçen yaz bir hafta için Foça’ya götürdüm. Bu yazı, o haftadaki notlardan derlendi.
Pazartesi · 84 km
Sabah serin. Karbüratör jiklesi tıkanmış, beş dakikalık temizlik. Sonra ilk on kilometrede bir şey hatırlandı: bu motor seni acele ettirmez. Sen onu acele ettirebilirsin, ama kabul etmez. 60 km/s tatlı bir tempodur.
Çarşamba · 0 km
Bir Vespa’nın güzelliği gitmediği günlerde de görülür. Sahil duvarında durur, çocuklar fotoğraf çekmek için yanaşır. Bir adam yaklaştı, bakar, “1982?” diye sordu. Onayladım. “Babamınki bordoydu” dedi. İki dakika konuştuk.
Cumartesi · 122 km · son
Geri dönüş günü. Motor titremedi, ısınmadı, hâlâ ilk gün gibi. Garaja bıraktığımda toz aldım — yıllarca dokunmadığı kısımları sildim. Bir hafta sonra bir daha çalıştırırken aynı sesi çıkardı.
Bazı motorlar sadece bir taşıt değil, bir alışkanlığın canlı kalan tarafıdır.
Emre Doğan
Kültür bölümünde yazıyor · 28 Mart 2026